: : เท่าเดิม : :

ฉันรู้ว่าเธอยังห่วงใย ฉันรู้ว่าใจเธอยังสั่น 
ฉันรู้ว่าเธอไม่ต้องการทำให้เรื่องของเราลงเอยแบบนี้ 
ถึงแม้มันลำบากใจ เธอก็ต้องไปอยู่ดี 
วิธีเช็ดน้ำตาที่เธอมี คิดซะว่าจะเจอคนดีกว่าอย่างฉัน 
ไม่คิดกังวลอะไรเดินไปตามที่เธอฝัน 

ฉันอยู่ตรงนี้ได้ไม่ต้องเป็นห่วงกัน 
เมื่อก่อนไม่มีใครฉันก็เคยผ่านมา 
เธอ...พบคนที่ใช่ขอไปดีเถอะหนา 
อาจเจ็บอีกนานแต่ว่าฉันคงไม่เป็นไร 
เคยมีตัวคนเดียวก็แค่มีเท่าเดิม ก็แค่ไม่เหลือใคร 

คนเราจะมีสักกี่ครั้ง ได้เดินบนทางที่ตรงใจ 
เธอจะมาลาแล้วก้าวไปเจอและได้อะไรดีๆ กว่ากัน 
อย่าคิดกังวลอะไร เดินไปตามที่เธอฝัน 

ฉันอยู่ตรงนี้ได้ไม่ต้องเป็นห่วงกัน 
เมื่อก่อนไม่มีใครฉันก็เคยผ่านมา 
เธอ...พบคนที่ใช่ขอไปดีเถอะหนา 
อาจเจ็บอีกนานแต่ว่าฉันคงไม่เป็นไร 
เคยมีตัวคนเดียวก็แค่มีเท่าเดิม ก็แค่ไม่เหลือใคร 

เปลี่ยนใจเธอไม่ได้ ไม่ฝืนใจกัน ก็ทิ้งกันไป 
หากทำใจได้ยาก คงไม่เป็นไร แค่เสียเธอไป 

ฉันอยู่ตรงนี้ได้ไม่ต้องเป็นห่วงกัน 
เมื่อก่อนไม่มีใครฉันก็เคยผ่านมา 
เธอ...พบคนที่ใช่ขอไปดีเถอะหนา 
อาจเจ็บอีกนานแต่ว่าฉันคงไม่เป็นไร 
เคยมีตัวคนเดียวก็แค่มีเท่าเดิม ก็แค่ไม่เหลือใคร

เมื่อวาน  มีเหตุให้ต้องสอบ network เช้ากว่าเพื่อนๆ  เพราะตอนบ่ายต้องไปงาน samart innovation นั่นเอง

เป็นรอบ ที่ประกาศผล และมอบรางวัลแล้ว

 

ทำข้อสอบ network  เสร็จตอนเที่ยง ก็รีบนั่ง taxi  ไปกับอาจารย์ปรีดา  และไก่   ถึงเร็วกว่าที่คิดเหมือนกัน

เข้าไปในโรงแรม ก็หรูดี   นานๆจะได้มาที   งานจัดที่ชั้น 29 แน่ะ  สูงสุดของโรงแรมเลย

 

เข้าไป ก็พบ บูทของตัวเอง อยู่ตรงทางเข้าพอดีเลย  ไก่ก็เลยบอกว่า

 " เนี่ย เขาเรียงตามลำดับรางวัล   ที่หนึ่งอยู่อันแรกสุด   นั่งโม้กันอยู่สองคนตลกดี "

 

พอลงชื่อ ก็รีบไปจัดที่บูท  เพราะมาช้าสุดเลย   ไม่รู้เขาทำถึงไหนกันบ้างแล้ว

พอจัดเสร็จ  ก็มีคนมาสนใจ  มาถามบ้างประปราย   แต่รู้สึกว่ายังอธิบายไม่ดีสักเท่าไหร่

อาจจะเพราะ ที่เราทำกัน  มันยังไม่ถึง  app  จริงๆ  ก็เป็นได้  เพราะที่ทำกันตอนนี้ เป็นแค่การ simulation

ให้ดู ว่าหลักการที่คิดไว้  มันนำไปทำได้จริงๆ

 

พอคนเริ่มน้อยๆ  ก็เริ่มเดินแวะเวียนไปดูของทีมอื่นบ้าง  เก่งๆกันทั้งนั้นเลย

ตอนแรกที่คิดกะไก่  ว่าบูทแรกได้ที่หนึ่ง  อาจจะเป็นบูทแรกที่สุดท้ายก็เป็นได้ 55

ก็เลยไม่ได้หวังอะไรมากอยู่แล้ว   เพราะคนอื่นเขาออกมาเป็น app. จริงๆกันเลย

คือพร้อมใช้งาน  พูดง่ายๆ

 

 

อยู่ที่บูท  หาอะไรทานสักพัก  พิธีก็เริ่ม  ก็ไปนั่งรอประกาศผลกัน  ก็มีพิธีกร (พูดได้ตลกมาก  ต้องลองถามไก่ดู)

ก็มีประธานบริษัท   คุณเจริญรัฐ วิไลลักษ    และดร.รอม หิรัญพฤกษ์ ผู้อำนวยการ software park  ขึ้นมาพูด

ก็ได้อะไรเหมือนกัน   และได้รู้ถึงวิสัยทัศน์ของงานในรอบหน้าด้วย    ว่าจะแจก 1,000,000 แน่นอน 

 

สักพัก ก็ถึงเวลาประกาศผล  เหมือนพิธีกร  หรือว่าคนเตรียมสไลด์ ก็ไม่รู้  ผิดคิว  งานเลยไม่ตื่นเต้นเลย

เพราะดันบอกก่อนหมดเลย  ว่าใครได้ที่เท่าไหร่บ้าง  ไม่ยอมประกาศทีละทีม

ก็รู้ว่าตัวเองได้ที่สอง  ก็ดีใจนะ   ทำแค่สองสัปดาห์เอง  อีกทั้งต้องสู้กับโปรเจ็ค จบของพี่ๆปีสี่ทุกคนด้วย

ซึ่งที่หนึ่ง  ก็เป็นพี่เนยอีกแล้ว   เก่งจัง    แต่ถ้าเราไม่ได้พี่เขาแนะนำเรื่อง symbian ตอนนั้น ก็คงลำบากเหมือนกัน    เพราะตอนเริ่มต้นเป็นขั้นที่ยากมาก  ต้องขอบคุณพี่ด้วยนะคับ 

 

พอรับรางวัล  ก็คุยกับอาจารย์ปรีดา ถึงแนวทางต่อไปที่จะพัฒนา เพื่อลงแข่งในปี 2006 นี้ ก็พอจับหลักอะไร

ได้บ้าง  ที่ต้องทำคือ   implement  ระบบ ที่ใช้งานได้จริงๆขึ้นมาตัวนึง   เพื่อให้เขาเห็นเป็นรูปธรรม  ว่าพร้อม

ใช้งานในตลาดได้จริงๆ