| Chawanop's profileเด็กชายบอยตัวกะเปี๊ยกในว...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
February 23 Bon Anniversaive...เข้าสู่เทศกาลสอบอีกแล้ว
วันนี้พึ่งเคลียร์ งานใหญ่ๆ เสร็จไปงานนึง
นั่นก็คือ CMMI จริงๆ เตรียมพรีเซนต์กันเอาไว้ดีมาก
แต่เนื่องจาก สายต่ออก โปรเจ็คเตอร์ ห่วยมากๆๆๆๆ
ทำให้ทำอะไรไม่ได้เลย ที่เตรียมมาก็เลยไม่ได้โชว์
เซ็งกันหมดเลย รู้สึกแย่ๆเหมือนกัน
แต่ก็ผ่านไปแล้ว ก็จบกันละกัน อย่าคิดมากเลย
ว่าไป ทำไมปีสาม มันเร็วขนาดนี้หนอ จะขึ้นปีสี่แล้ว
ยังเคว้งๆอยู่เลย หาจุดหมายให้ตัวเองก็ยังไม่ค่อยจะได้เลย
กลัวการเปลี่ยนแปลงในชีวิตจัง
การยอมรับสิ่งต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรา
เป็นเรื่องที่ยากมากๆ ที่จะยอมรับว่ามันเกิดขึ้นจริงๆ
แต่ก็นี่แหล่ะ ถ้าไม่มีการเปลี่ยนแปลงก็คงไม่ใช่ชีวิตมนุษย์
ก็ต้องฝึกกันต่อปายยย
ทำใจกันต่อปายย
วันนั้น ไปจัดห้อง ได้เจอของที่หามานานหลายอย่างเลย
ที่สำคัญ เจอเงินที่ซ่อนไว้มานานด้วย 555
สิ่งที่สำคัญที่สุดอย่างหนึ่งที่เจอก็คือ จดหมายเมื่อเจ็ดปีที่แล้ว
จดหมายที่เขาส่งมาให้เราตอนวันเกิด คนที่เราไม่มีทางได้เจออีกแล้ว
พอเปิดอ่าน เนื้อหาในจดหมาย มีส่วนหนึ่งเป็นภาษาฝรั่งเศส
ซึ่งเราแปลไม่ออก ก็ถามเพื่อนตั้งหลายคนว่าใครแปลออกบ้าง
สุดท้ายก็ได้ไข่ ขอบคุณมากๆเลยยยย
มันทำให้สิ่งที่ติดค้างในใจเรา คลายปมไปได้เยอเลยแหล่ะ
เนื้อหามีว่าอย่างนี้
BoY : "Don't go find LOVE, Let LOVE finds you." says: Bon Anniversaive Je vous souhaite "une bonne et beureuse" Je pense a toi tous Les jours BoY : "Don't go find LOVE, Let LOVE finds you." says: ไข่ ถ้าเจอคนที่แปลได้ ฝากแปลหน่อยสิ
๐ K ๐ A ๐ II ๐ says: Bon anniveraire = Happy Birth day ๐ K ๐ A ๐ II ๐ says: Je vous souhaite une bonne et heureuse ชั้นขอให้คุณเจอแต่สิ่งที่ดี ๆ และมีความสุข ๐ K ๐ A ๐ II ๐ says: Je pense a toi tous Les jours ชั้นคิดถึงเธอทุก ๆ วัน
เป็นคำสั้นๆ แต่อ่านแล้วรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย ถึงจะไม่มีโอกาสได้เจอแล้วก็ตามเถอะ อย่างน้อยก็ยังมีจดหมายฉบับนี้ให้อ่านอยู่ ก็โอเคแหล่ะเนาะ
วันนี้คงจบลงด้วยการไม่ได้อ่านหนังสืออีกตามเคย เพราะง่วงมากๆ คงต้องไปนอนก่อนแล้ว ก่อนนอนจะไหว้พระ แล้วอธิษฐานว่า ขอให้ผมได้เจอเส้นทางที่เหมาะกับตัวเอง และเลือกทางที่ถูกต้องตลอดไปด้วยเทอญ จะได้ไม่ต้องคิดมากอีก เวลาเจอทางให้เลือก
อ่านหนังสือกันบ้างล่ะเพื่อนๆ ไปแล้วววว แล้วจะมาบ่นใหม่..... February 19 หัวใจอีกดวงทำไมช่วงนี้มันเหงาอย่างนี้นะ
เหมือนตัวตนมันหายไป
และก็หายไปเรื่อยๆเสียด้วย
จะดึงมันกลับมายังไงดีนะ
หรือว่ามันกำลังวิ่งไปตามหา
ตัวตนอีกครึ่งหนึ่งอยู่
หัวใจอีกครึ่งหนึ่งที่ถูกจับไว้แยกกัน
เคยคิดไหมว่า คนเราเกิดมาพร้อมสิ่งที่
ประกอบกันเป็นคู่เสมอ
ตา หู มือ ขา แม้แต่ไตยังมีเป็นคู่เลย
แต่สิ่งที่สำคัญ ที่ควบคุมชีวิตของเราไว้อย่างหัวใจ
กลับมีแค่อันเดียว
หรือว่า มันมีไว้เพื่อบังคับ ให้เราตามหาอีกครึ่งหนึ่งให้เจอ
ดังที่มีคนกล่าวไว้ว่า
พระเจ้าสร้างคนให้มี 2 ตา 2 ขา และ 2 แขน แต่หัวใจเพียงดวงเดียว เพื่อให้พวกเค้าเหล่านั้นได้ ใช้ 2 ขา ตามหาหัวใจอีกดวง ใช้ 2 ตา จับจ้องเจ้าของหัวใจอีกดวง และ 2 แขน โอบกอดเธอคนนั้นเอาไว้ แต่.......
เราจะหามันเจอหรือ ผ่านมากับกี่คนที่คิดว่าใช่
สุดท้าย ก็เหมือนคบกันเพื่อเพียงผ่าน
เพียงเพื่อสร้างความทรงจำไว้
กับคนบางคนที่เป็นรักแรก ก็ถูกฟ้าพรากไปก่อนเวลาอันสมควร
เราจะมีโอกาสเจออีกครึ่งหนึ่งของเรา
บ้างไหมนะ เสียดายเวลา กับการที่ต้องคบกันเพื่อลาจาก
ขอสักคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างกันตลอดไปเถอะนะ
.............
เพื่อนๆล่ะ เจอหรือยัง
..............
ชื่อเพลง/Title : หัวใจที่หายไป February 17 ขอเวลาเราเถอะที่ผ่านมา มักจะชอบคิดว่าตัวเองแกร่งพอ
มักจะคิดว่า ตัวเองโตพอ ที่จะรับปัญหาอะไรๆได้แล้ว
แต่สุดท้ายมันก็ไม่ใช่ คนอย่างเรามันก็แค่คนที่ชอบเก็บปัญหาไว้กับตัว
ชอบคิดอะไรเองคนเดียว
ไม่ค่อยจะบอกอะไรใคร จนเพื่อนๆงอน
ไม่ใช่เราไม่อยากบอกหรอกนะ แต่ไม่อยากเอาเรื่องรกสมอง
ไปใส่หัวพวกเมิงต่างหาก แค่กูรู้ว่าเมิงห่วงกูกูก็ดีใจแล้ว
แต่วันนี้ กรูเหนื่อยอีกแล้ว เบื่อกับชีวิตที่เป็นอย่างนี้
ชีวิตที่ต้องคิดถึงปัญหาทุกวัน ทำหน้ายิ้มแย้ม หลอกตัวเองไปเรื่อยๆ
ไม่ได้มีอะไรดีขึ้นเลย หลอกตัวเอง ว่าเดี๋ยวพุ่งนี้
ก็ต้องดีขึ้น วันต่อไปก็ต้องดีขึ้น
หนีปัญหาไปวันๆ ไม่ยอมรับความจริง
อะไรบางอย่าง ก็ไม่ยอมแก้สักที ปล่อยให้คาราคาซังไปเรื่อยๆ
อยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ ทิ้งสิ่งเก่าๆไปให้หมด
ไม่ต้องไปคิดถึงเรื่องเก่าๆ ให้เสียใจ
จะทำได้ไหมนะ ?
สุดท้าย อยากขอโทษทุกๆคน ที่เคยทำให้เจ็บช้ำน้ำใจ
และอภัยให้ทุกๆคน ที่ทำไม่ดีกับเรามา
ขอโทษ แจง ที่ทำให้เข้าใจผิด เรายังเฝ้ามองแจงบนฟ้าตลอดแหล่ะ
ขอโทษ ยุ้ย ที่เรายังเด็กเกินไป ที่จะให้อิสระกับความรัก
ขอโทษฝ้าย ที่เราหลอกฝ้าย เพราะพ่อฝ้ายขอร้องเรานะ ตอนนี้ที่อังกฤษอากาศเปนไงบ้าง
ขอโทษปิ๊ก ที่บอกเราว่าจีบปิ๊กเพราะอยากให้มาแทนใครคนนึง ไม่จริงนะ ปิ๊กก็คือปิ๊ก
และขอโทษทุกๆคนอีกครั้ง กับสิ่งไม่ดีที่เคยทำมา
ทุกคนเลิกติดต่อเราได้แล้วแหล่ะ ขอเราเริ่มต้นชีวิตใหม่เถอะนะ
ถ้าสักวันนึงเราพร้อม เราจะติดต่อทุกคนเอง
อย่าทำดีกับเราอีกเลย เราไม่คู่ควรขนาดนั้น
ขอเวลาเราอยู่กับตัวเอง และปัญหารอบตัวเถอะนะ
อย่าโกรธเราเลย เข้าใจเราเถอะ อาจจะดูเห็นแก่ตัวไปบ้าง
-------------------------------
หวังเพียงว่า เมื่อหลับตาลงในคืนนี้ ความทรงจำร้ายๆ จะหายไป
กลายเปนสิ่งที่ว่างเปล่า เหมือนผ้าขาว ที่พร้อมจะระบายสิ่งสวยงามลงไป
จะเปนไปได้ไหม ใครบอกที
ขอเวลาเราเถอะนะ ทุกคน
......
February 14 มาฆบูชา + วาเลนไทน์พูดถึงวันมาฆบูชาก่อนแล้วกัน เมื่อวานก็มีเตะบอลระหว่างภาคกัน
เตะเสร็จ ก็ประมาณ ห้า โมงกว่าๆ ที่จริงน่าจะนานกว่านี้อีกหน่อย
ถ้าไม่เจอ ลูกโทษราคาหนึ่งพันของปิง 555
เตะเสร็จ ก็ไปกินข้าวกะปิง แล้วก็มานั่งรอหนุ่ม
จะไปเวียนเทียนด้วยกัน
ปรากฏว่าโผล่มาสามทุ่ม ก็ไม่รู้ว่ายังจะมีเวียนเทียนอยู่ไหม
ก็เลยเสี่ยงดวง ลองไปดูละกัน
อย่างน้อยก็ไปไหว้พระ ไปถึงปรากฏว่า คนเยอะมาก
เหมือนพึ่งจะทุ่มเดียวเอง ยังมีคนเดินเวียนเทียนให้เห็นเรื่อยๆ
ก็วนหาที่จอดรถ โชคดีมีคนออกพอดี ก็จอดแทนเลย
แล้วก็เดิน กัน ของขายเยอะมาก
ทั้งอาหาร เครื่องประดับ รองเท้า ของที่ระลึก
และที่สำคัญดอกกุหลาบ ซึ่งแน่นอนว่าเราไม่ได้ซื้อ 555
ไปถึงบริเวณโบสถ์ ก็ไปเวียนเทียน จุดโคมประทีปด้วย ปัญญาจะได้สว่างไสว
แล้วก็ไหว้พระพุทธรูป ไหว้พระบรมสารีริกธาตุ
แล้วก็เดินเที่ยวอีกรอบ นึง แล้วก็กลับ
ใช้เวลาทั้งสิ้นประมาณ สองชั่วโมง สนุกดีเหมือนกัน อิ่มบุญด้วย
คราวหน้าต้องไปให้เร็วกว่านี้หน่อย
---------------------------------------------------
มาถึงวันนี้ วันวาเลนไทน์ กะลังนอนสบายๆๆ ไก่โทรมา
บอกให้ไป มหา'ลัย ไปคุยงานกัน
ก็โอเค ดีเหมือนกัน จะได้ไม่เหงา ก็ขับรถไป
ปรากฏว่ารถติดมาก สองชั่วโมงแน่ะ กว่าจะถึง
ไปถึงก็นั่งๆคุยๆ เรื่อยๆ สักสองโมง
ก็ออกไปเซ็นทรัลฯ ไปดูหนังเรื่อง underworld
ก็มันส์ดี แต่ดูไม่ค่อยรู้เรื่อง เท่าไหร่
ออกมาก็ประมาณห้าโมงแล้ว ก็มาทานพิซซ่า
แล้วก็เดินเที่ยวต่ออีกหน่อย
เห็นแต่คนเดินถือดอกกุหลาบ ไปเป็นคู่ทั้งนั้นเลย 55
เห็นแล้วอิจฉา เดินเล่นสักพักก็กลับ บ้าน โดยสวัสดิภาพ
ป.ล. ไม่ต้องถามนะว่าไปกะใคร เดาเอาเอง 5555
ป.ล. วันนี้คงไม่มีคำคมๆ หรือเรื่องอะไรมาเล่าให้ฟังเท่าไหร่
ไว้โอกาสหน้าแล้วกัน ............
February 13 to my first loveเธอมาหาเราในฝันเราหรอ
เธอยังอยู่บนฟ้า หรือว่าลงมาชมโลกใบนี้แล้ว
ทำไมฝันมันจึงเหมือนความจริงเช่นนี้นะ
เธอมาย้อนอดีตให้เราดูใช่ไหม
เราอยากจะบอกว่า แค่ในความฝัน เราก็มีความสุขมากนะ
ถึงแม้ เราจะตื่นขึ้นมาพร้อมคราบน้ำตา
เพราะการจากไปของเธอก็ตาม
แต่เราก็ไม่ได้จมกับความทุกข์นะ เรายังใช้ชีวิตอยู่ตามปกติ
เพราะเธอคงไม่อยากเห็นเราเป็นทุกข์
ตอนนี้เธอจะให้อภัยเราหรือยังนะ
เธอเข้าใจความจริงแล้วใช่ไหม
จดหมายที่เราฝากสายลม กับท้องฟ้า ส่งไปให้เธอ
เธอคงได้อ่านแล้วสินะ
ถ้าเธอยังไม่จากไป ตอนนี้เธอจะสวยแค่ไหนนะ
เธอจะยังอยู่กับเราไหมน๊า เพราะเธอช่างเหมือนนางฟ้าเหลือเกิน
เธอเปลี่ยนอะไรๆ เราไปหลายอย่างเลยรู้ไหม
ทั้งเรื่องรับโทรศัพท์ ที่บอกให้เราพูดว่า "สวัสดีครับ"
หนังสือ และสารคดี ที่เธอชอบดู จนเราชอบไปด้วย
และอีกหลายๆอย่าง
ทุกวันนี้ เราก็ยังทำเหมือนเดิมอยู่นะ
ตามสัญญาที่เราเคยให้ไว้ไง
เธอคงจำได้นะ
เราก็ไม่มีไรจะบอกแล้วนะ
แค่อยากให้รับรู้ไว้ ว่าเรายังเหมือนเดิม
ยังคิดถึงเธออยู่เสมอๆ
ถ้าเธอเหงา เธอก็มาหาเราในฝันอีกนะ
ฝากความคิดถึงผ่านสายลมมา
แล้วเราคงได้คุยกัน
...my first love...
February 03 พระโลสกะเนื่องจากช่วงนี้หนังสือธรรมะที่บ้านเยอะมาก เนื่องจากได้รับบริจาค
เป็นธรรมทาน จากพี่น้องกัลยาณมิตร (สาธุ ) ส่วนใหญ่จะเป็นวิธีปฏิบัติ
ให้ถึง นิพพาน แต่คงจะอ่านยากเกินไป ถ้าจะนำมาเผยแพร่ให้อ่าน
และคงไม่มีใครมาอ่าน เลยคิดว่า จะเอาเรื่องของ บุคคลในชาดก
ที่พระพุทธเจ้าได้เคยเล่าไว้ แก่คณะสงฆ์ และคนทั่วไป
มาให้เพื่อนๆได้อ่านกันดีกว่า โดยเรื่องที่จะนำมาเล่าให้ฟังวันนี้
เป็นเรื่องของ พระโลสกะ
พระโลสกะ
พระโลสกะ เป็นลูกศิษย์ของพระสารีบุตร ตอนที่ยังไม่ได้ออกบวช
เป็นคนยากจนมาก ไม่มีข้าวทาน ต้องไปเก็บข้าวตามที่ติดหม้อมาทาน
พอออกบวชแล้ว ก็ไม่มีใครใส่บาตรให้ ไม่มีอะไรทานเหมือนเดิม
ซึ่งที่ไม่มีใครใส่บาตรให้นั้น เพราะทุกคนะมองเห็นว่าบาตรเต็มแล้ว
ใส่บาตรเพิ่มไม่ได้ ซึ่งจริงๆบาตรยังว่างเปล่าอยู่เลย
ที่เป็นเช่นนี้เนื่องมาจากกรรมในอดีตชาติของท่าน ดังนี้
สมัยพระกัสสปสัมมาสัมพุทธเจ้า (พระพุทธเจ้าองค์ก่อน ที่จะมาถึง
พระสมณโคดมของเรา)
ตอนนั้นพระโลสกะไปเกิด และได้ออกบวชจนได้เป็นเจ้าอาวาส
มีกุฎุมพี(คนที่มีฐานะที่คอยอุปัฎฐากภิกษุ) คอยดูแลท่าน
วันหนึ่งมีพระอรหันต์ผ่านมา กุฎุมพีเห็นแล้วเลื่อมใส่ เลยนำไปฝากไว้ที่วัด
ตอนเย็นก็มาสนทนาธรรม
ฝ่ายเจ้าอาวาส ไม่รู้ว่าเป็นพระอรหันต์ คิดว่าถ้าพระรูปนี้มาอยู่นานๆเข้า
ท่าทางเราจะแย่ เพราะคงไม่มีใครสนใจเรา
พอตอนเช้าจะออกบิณฑบาต เจ้าอาวาสก็ไปชวนพระอรหันต์ แต่ว่า
เพียงเอาหลังเล็บเคาะประตู เป็นเชิงว่าเรียกแล้วนะ แล้วก็ไปบิณฑบาต
เมื่อไปหากุฎุมพี กุฎุมพีก็ฝากของดีๆ กลับมาให้พระอรหันต์องค์นั้นด้วย
เจ้าอาวาสก็คิดว่า ของดีๆอย่างนี้ถ้านำกลับไปให้ พระรูปนั้นต้องไม่ยอมไปไหนแน่เลย
ก็เลยนำไปเผาที่ซังข้าว
ฝ่ายพระอรหันต์ท่านได้ล่วงรู้ความคิดของเจ้าอาวาสก่อนแล้ว
จึงได้ออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว
เจ้าอาวาสพอกลับมาที่วัด เห็นพระอรหันต์ไม่อยู่ ก็นึกเอะใจ ว่า
หรือว่าจะเป็นพระอรหันต์ ก็เลยสำนึกผิด ตกใจ ว่าได้ทำกรรมหนัก
ไปเสียแล้ว จากนั้นก็ผ่ายผอมจนกลายเป็นเปรตในร่างคนในที่สุดก็ตายไปเกิดในนรก
จากนั้นก็เกิดเป็นยักษ์ แล้วก็เป็นหมา ซึ่งแน่นอนว่า อดอยากมาก ไม่มีอะไรทานเลย
พอชาติสุดท้ายก็มาเกิดเป็นพระโลสกะ ตั้งแต่เกิดมาพ่อแม่ก็จนลง หมู่บ้านก็จนลง
พอออกบวช ก็ไม่มีใครใส่บาตรให้ แต่ท่านก็ตั้งใจบำเพ็ญเพียรจนบรรลุอรหันต์
ซึ่งจะเป็นวันสุดท้ายของชีวิตท่านแล้ว พระสารีบุตรทราบเรื่อง ก็ไปหาอาหาร
แล้วฝากคนให้นำไปให้พระโลสกะ แต่ว่าคนที่นำอาหารไป พอไปถึงวัดก็ลืมว่าต้อง
นำมาให้ใคร เลยทานเองเลย พระสารีบุตรก็สลดมาก
เลยไปที่วังพระเจ้าปเสนทิโกศล ได้รับถวายน้ำผึ้ง น้ำอ้อยมาเต็มบาตร
พอกลับมาหาพระโลสกะ จึงถือบาตร แล้วตักให้ฉัน เนื่องจากถ้า
ส่งบาตรให้พระโลสกะ บาตรก็จะว่างเปล่าอีกจากกรรมที่ได้ทำไว้
พอพระโลสกะ ได้ฉันอิ่มแล้ว ก็เข้าสู่นิพพานในทันที
เนื่องจากได้บรรลุเป็นพระอรหันต์แล้ว
ข้อคิด : อย่าพึงอิจฉาริษยาใคร เพราะกรรมที่ได้รับ
นั้นหนักกว่าที่เราคิดไว้ทีเดียว โดยเฉพาะถ้ากรรมที่เราทำนั้น
ทำกรรมอริยบุคคล ผลกรรมจะยิ่งหนักหนาเป็นทวีคูณ
อย่างพระโลสกะ ไม่เคยได้ทานอิ่มเลยตลอดชีวิตของท่าน
ถ้าไม่ได้พระสารีบุตรช่วย ท่านก็จะไม่มีวันได้ทานอิ่มเลย
เพราะกรรมที่ได้ทำไว้กับพระอรหันต์
หนังสืออ้างอิง : ธรรมะเอกเขนก (ขวัญ เพียงหทัย)
ป.ล. ไม่รู้ว่าจะอยากอ่านกันอีกหรือเปล่า ถ้าอยากอ่าน
ก็จะมาเขียนให้อ่านเรื่อยๆแล้วกันนะ บอกด้วยละกัน |
|
|
