FWD mail : >>>

เรื่องนี้เป็นเพราะความบังเอิญที่ บ่ายวันนั้นฝนตก  
  ตัวเองก็รีบจะไปเจอเพื่อนที่รออยู่บีทีเอสหมอชิต   
 
 ตัดสินใจรีบวิ่งขึ้น แท็กซี่ที่จอดเรียงกันอยู่โดยไม่มองว่ารถคันนั้นมี
 สภาพยังไง  
  เข้ามานั่งแล้วถึงได้รู้ว่าเป็นรถแท็กซี่รุ่นเก่า คัน เล็ก
 แอร์ไม่เย็น     แล้วก็จะมืดๆหน่อยอ่ะค่ะ  
  (คือมองจากข้างนอกจะเห็นข้างในไม่ค่อยชัด)  
  ตอนนั้นก็คิดแค่ว่า เออ แค่นี้เอง เดี๋ยวก็ถึง
 ร้อนหน่อยไม่เป็นไร    นั่งไปได้สักพัก รถติด  
  คุณลุงคนขับรถก็หันมาถามประมาณว่ามีแบงค์ย่อยรึเปล่า  
  ลุงไม่มีเงินทอน นี่เป็น รอบแรกของวันนี้เลย  
   เราเห็นว่าตอนนั้นมันจะสี่โมงเย็นแล้ว  
  แต่ลุงบอกว่าเป็นเที่ยวแรกของวันนี้ ก็เลยถาม ว่า
 ลุงเข้ากะบ่ายหรือคะ    คุณลุงตอบกลับว่า
 "ลุงขับมาตั้งแต่ตีสี่แล้ว นี่รถของลุงเอง  
  วนไป วนมาอยู่หลายรอบแล้ว แต่ไม่มีลูกค้าเลย   

" อ้าวทำไมล่ะคะลุง" ตอนนั้นก็ชวนคุณลุงคุยแบบไม่ ได้ ติดใจอะไร   
 
   ถามไปเรื่อย    รถลุง เก่า คนเค้าก็ไม่อยากนั่ง
 แต่ลุงเข้าใจนะ มันก็ เป็นเงินของเค้า    รถเก่า รถใหม่
  ค่าโดยสารมันเท่ากัน  
  เป็นลุงลุงก็อยากได้ที่มันดีๆเหมือนกัน  
  เด็กๆเดี๋ยวนี้เค้าก็ชอบรถที่มีสีๆ กัน" น้ำเสียงคุณลุงตอนนั้น
 
    เป็นน้ำเสียงเหมือนจะขำๆ  
  แบบเล่าสู่กันฟังมากกว่าจะประชด ประชันนะคะ
 แล้วลุงก็เปลี่ยนเรื่อง    ถามว่า "รถไฟฟ้านี่
 เค้าคิดเงินกัน ยังไง"    ก็เลยอธิบายเรื่องราคาให้ลุงฟัง
 
   แล้วลุงก็ ถามว่าทำยังไง ถ้าทำไม่เป็นจะมีใครช่วยไหม  
  ลูกชายลุงมันอยากจะลองนั่ง แต่ลุงก็ทำไม่ เป็น
 ไม่เคยเห็นว่าเป็นยังไง    ไม่กี่วันจะถึงวันเกิดมันแล้ว
 ลุง สัญญาว่าจะพามันมานั่งดูสักรอบ    คงจะชอบนะหนู  
  ลุงเคยพามันมาดู แต่วัน นั้นไม่มีเงินจะให้นั่ง" สมัยนั้น  
 
  บีทีเอสสร้างเสร็จและเปิดใช้งาน แล้ว เกือบสามปี  
  น้ำ เสียง ตอนคุณลุงเล่า ฟังดูมีความสุขนะคะ
   คุณลุง ยิ้มให้เราทางกระจก    คำพูดของคุณ ลุง
 ทำให้เราตื้อขึ้นมา ไม่รู้ว่าจะตอบยังไง ดี     
  ได้แต่พยัก หน้าแล้วก็ยิ้มตอบ   
 ทั้งสองเรื่องที่ ลุงพูดมา
  เรื่องรถแท็กซี่เก่าของลุง  
  เราฟังแล้วก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ให้ลุงไป  
  เพราะเราเอง ก็รู้ตัวดีอยู่ว่าเป็น หนึ่งในเด็กๆเดี๋ยวนี้  
 
  ที่มักจะเลี่ยงนั่งรถเก่าๆ  
 
 และมักจะยอม เสียเวลา เป็นครึ่งชั่วโมงเพื่อรอรถแท็กซี่ใหม่ๆผ่านมา
     เรารู้ดีว่าแม้แต่การนั่งรถของคุณลุง ในครั้งนี้  
  มันก็ เป็น แค่ความบังเอิญ    ถ้าฝนไม่ตก ถ้าเราไม่ รีบ
 เราก็คงไม่เรียกรถของคุณลุง    หลังจากนั้นเราก็คิดว่า  

 มัน อาจจะเป็นเรื่องของสิทธิส่วนบุคคลที่เราสามารถเลือกในสิ่งที่เรา
 ต้องการได้  แต่ถ้าสิ่งที่เราเลือกทำมันมีประโยชน์ กับคนอื่นด้วย  
  เราก็ ไม่คิดว่ามันจะเสียหายอะไร  
  แท็กซี่ใหม่ก็ไม่ผิดหรอกค่ะ  
  เพราะในจำนวนนั้นก็มีคนที่ลำบากหา เช้ากินค่ำเช่นกัน  
   ส่วนเรื่องรถไฟฟ้า เรื่องของลูกชายคุณลุง
 ทำให้ เรา กลับมามองตัวเอง    เราใช้รถไฟฟ้าไปไหนมาไหน ตลอด
 
      บางครั้งไม่มีอะไรทำก็ชอบไปนั่งเล่นด้วยซ้ำ  
  จะใช้ทีก็แทบจะไม่ต้องคิดเลย แต่ สำหรับลูกชายคุณลุง มันคือ 
 
   "ของขวัญวันเกิด"  
  เป็นความต้องการที่แทบจะต้องใช้คำ ว่า "ความฝัน"ด้วยซ้ำ ... 
 
   เงิน "แค่" สิบห้าบาทของเรา กับ เงิน "ตั้ง"สิบ ห้าบาท
 ของเค้าหดหู่ค่ะ  
  วันนั้นลงจากรถคุณลุงมาก็เล่าให้ เพื่อนฟัง  
  คิดถึงตัว เองที่ใช้เงินฟุ่มเฟือย   
 ทั้งที่หา เงิน เองไม่ได้
 คิดถึงหลายๆอย่างในชีวิต  ที่ได้ มาง่ายๆ  
  โดย ไม่ต้อง ดิ้นรน