วันที่สอง เสาร์ ที่ 20 กันยายน

จาก ตอนที่แล้ว ที่บอกว่าจะตื่นสักตีห้า พอถึงตีห้ามันก็ตื่นจริงๆครับ แต่จำได้ว่า ปวดตัวมากๆ ไม่ได้ปวดแค่ขา แต่ปวดทั้งตัวเลย ก็เลยลุกไม่ไหว นอนต่ออีกสักหน่อย  รู้ตัวอีกทีก็คือตอนหกโมงแล้ว ก็เลยรีบอาบน้ำ เตรียมตัว ตอนหกโมงสี่สิบห้า ก็รีบเอาป้ายชื่อไปวางไว้แถวหน้า เนื่องจากวันนี้เป็นวันเสาร์ ก็เจอญาติธรรมเยอะทีเดียว เดินไปข้างหน้าก็เจอพี่ไก่ก่อนเลย  พอ วางจองที่เสร็จ ก็รีบกลับเข้าไปข้างในบริเวณที่พักผู้ปฏิบัติธรรมเพื่อจะเดินจงกรม พี่แนนก็เดินสวนออกมาพอดี แล้วก็บอกว่าจองที่ไว้ให้แล้วนะ  สรุปว่าเราไปจองซ้ำซ้อน  ถามพี่แนนว่าตื่นกี่โมง พี่แนนบอกตี 3  โอ้วว ฟังแล้วอายเลย

ด้วยความรู้สึกผิด ก็เลยฝากพี่แนนไปเก็บป้ายชื่อที่เราวางจองไว้ให้หน่อย ส่วนเราก็เดินจงกรมประมาณสิบห้านาที แล้วก็ออกไปนั่งที่ศาลา

สัก พักหลวงพ่อก็ออกมา เรานั่งอยู่หน้าสุดเลย พร้อมกับไมค์ที่วางอยู่ข้างหน้า ซึ่งจะต้องส่งการบ้านเป็นคนแรก นั่งไปเกร็งไป คอยลุ้นว่าหลวงพ่อจะเรียกให้ส่งการบ้านเมื่อไหร่  จิตมันกระสับกระส่ายมากๆ

เกือบๆแปดโมง หลวงพ่อก็เรียกให้ส่งการบ้าน เราก็หยิบไมค์ขึ้นมา แล้วก็รายงานหลวงพ่อไป

บอย: นมัสการครับหลวงพ่อ นั่งข้างหน้าก็ตื่นเต้นมากๆครับ

หลวงพ่อ: อืมม แล้วไง

บอย: เมื่อวานอยู่วัดก็เดินจงกรม สลับกับนั่งสมาธิครับ

หลวงพ่อ: นอนมั่งไหม

บอย: นอนครับ ( หัวเราะกันทั้งศาลาเลย )

หลวงพ่อ: เห็น ไหมบอกไม่หมด แล้วยืนบ้างรึเปล่า ยืน เดิน นั่ง นอน ต้องรู้ อิริยาบถนะ คือการปฏิบัติ ต้องรู้ ไม่ใช่เฉพาะเดินจงกรม นั่งสมาธิ เป็นการปฏิบัติ ในความเป็นจริงแล้ว การปฏิบัติธรรม เราปฏิบัติกันที่ใจ ส่วนยืน เดิน นั่ง นอน เป็นอิริยาบถเท่านั้นเอง งั้นทุก ๆ อิริยาบถ ถ้าเรามีสติ มีใจตั้งมั่น เห็นความจริงของรูปของนาม ทุก ๆ อิริยาบถนั้นกำลังปฏิบัติอยู่ แม้กระทั่งนอนนะ หลวงพ่อก็เคยนอนนะ ตอนอยู่สวนโพธิ์ วันนึงปี 46 มั้ง สอนโยมเสร็จนะ เบื้อเบื่อ หมดเรี่ยวหมดแรงเลย โยมมายุ่งกะเรามาก สมัยโน้น เราก็เร่งความเพียรของเรา ตอนบ่าย ๆ นอน นอนเล่น ๆ น่ะ นอนเล่น ๆ นอนเล่น ๆ ก็รู้ตัวของมันเรื่อย ๆ บางทีก็นั่งเล่น ๆ นั่งกอดเข่า ยังเคยเลยนะ นั่งกอดเข่า รู้ของเราไปเรื่อย ๆ จริง ๆ แล้วไม่ได้อยู่ที่อิริยาบถหรอก อิริยาบถเป็นตัวสนับสนุน เป็นวิหารธรรมชนิดนึงเท่านั้นเอง เราควรรู้ อิริยาบถสี่ เห็นร่างกาย ยืน เดิน นั่ง นอน ถ้ารู้ไม่เป็นก็จะไปเพ่งร่างกาย เช่นนั่งอยู่ก็จะเห็นร่างกายหายใจเข้า หายใจออก ไปเพ่งลมหายใจ นั่งแล้วก็ไปเพ่งท้องพองยุบ เดินจงกรมก็ไปเพ่งที่เท้า ยกเท้า ย่างเท้า บางคนพอรู้อิริยาบถสี่ เพ่งมันทั้งตัวเลย เอาใจเหมือนเอามาไว้ข้างบนนะ แล้วเหมือนมองลงมาข้างล่าง คุมร่างกายไว้ จะกระดุก กระดิก รู้ตัวตลอดเวลา ไม่เผลอเลยสักนิดเดียว จำไว้นะ ถ้าภาวนา แล้วไม่ขาดสติ สักนิดเดียว จำไว้นะ ต้องเพ่งแน่นอน เพราะจิตที่มีสติ ซ้ำซากได้อยู่ที่เดียว อย่างนั้นมีอยู่ชนิดเดียว เรียกว่า ฌานจิต จิตที่เพ่ง ลำพังจิตของพวกเรานี่เรียกว่า กามาวจรจิต กามาวจร จิตที่มันสัญจรไปในกาม กามคืออะไร รูป เสียง กลิ่น รส โผฐฐัพพะ รวมทั้งกามธรรม คือกามในใจ การคิดถึง รูป เสียง กลิ่น รส โผฐฐัพพะเนี่ย งั้นใจของเราจะหมุนไปเรื่อยนะ ไม่หยุดคงที่หรอก แล้วมีสติรู้ทัน จิตใจที่มันเคลื่อนไหว เปลี่ยนแปลงทำงานไปเรื่อย ในทุก ๆ อิริยาบท หรือคนไหนรู้ลมหายใจ คนไหนจะฝึกกรรมฐานอะไร ใช้หลักเดียวกันแหล่ะ คือไม่ว่าจะทำกรรมฐานอะไรนะ ขาดสติแล้วใช้ไม่ได้ ถ้ามีสติ แต่ขาดสัมมาสมาธินะ ก็เป็นสมถะ ถ้ามีสติ มีสัมมาสมาธิ เกิดปัญญา มีปัญญา เห็นความจริง คือเห็นไตรลักษณ์ของกายของใจ ถ้ามีสติก็มีปัญญา เห็นไตรลักษณ์ของกายของใจ นั่นคือวิปัสสนา งั้นเราค่อย ๆ สังเกตใจเรา ใจเรามีสามแบบนะ หลงไปเลย ขาดสติ ขาดปัญญา อันที่สองมีสตินะ แต่ไม่เห็นไตรลักษณ์ ได้แต่สมถะ อันที่สามมีสติ แล้วก็มีปัญญา เห็นไตรลักษณ์ คือเห็นวิปัสสนา จะยืน เดิน นั่ง นอนก็ต้องมีสตินะ ทุกๆอิริยาบถ

ฝึกไป ที่ฝึกอยู่ใช้ได้ละ ดีละ ดูไปเรื่อย ๆ นะ

ตอน แรกว่าจะส่งการบ้านเยอะแยะเลย แต่พอหลวงพ่อบอกว่า ที่ฝึกอยู่ใช้ได้แล้ว ก็เลยคิดว่าคงไม่มีอะไรต้องส่งละ ก็เลยส่งไมค์ต่อให้พี่แนน ระหว่างที่ส่งไมค์ไป หลวงพ่อก็เมตตาย้ำอีกครั้งว่า

หลวงพ่อ : บอย ดีละ ดูไปเรื่อย ๆ

ได้ ยินคำนี้ จิตมันดีใจมากๆครับ เหมือนกับว่าเราหลงทางอยู่ในสังสารวัฏมาช้านาน เดินอยู่ท่ามกลางความมืดมิด หันไปทางไหน ก็เจอแต่คนที่ไม่รู้เหมือนๆกัน เต็มไปด้วยคำถามในชีวิต เราเกิดมาทำไม ทำไมถึงเกิดมาได้ ตัวเรามาจากไหน แล้วตายแล้วจะไปไหน มีทางไม่ต้องเกิดไหม นี่ฝันหรือความจริง ฯลฯ  แต่พอมาเจอหลวงพ่อ ได้ศึกษาธรรมะของพระพุทธเจ้า มันก็เหมือนชีวิตเราค่อยๆมีแสงสว่างส่องเข้ามาทีละน้อยๆ   จน หลวงพ่อย้ำว่า ที่ฝึกอยู่มันตรงทางแล้ว ก็ทำให้ความมืดบอดในชีวิต หายไปเยอะขึ้นครับ แม้หนทางที่กำลังก้าวไปจะยาวแค่ไหนนั้นไม่ทราบ แต่ถ้าเดินได้ตรงทาง ก็มั่นใจว่าต้องถึงในสักวันหนึ่งแน่นอน  กราบขอบพระคุณในความเมตตาของหลวงพ่อมากๆครับ

หลัง จากได้ส่งการบ้านแล้ว จิตใจก็ผ่อนคลาย แต่คงเพลินไปหน่อย มีจังหวะนึงที่หลวงพ่อกวาดสายตาไล่ไปจากเรา ไปพี่แนน ไปพี่ชมพู แล้วก็พี่อาร์ท จิตมันสะดุ้งขึ้นมาเลยครับ รู้ตัวว่าเมื่อกี้เผลอไป  แต่ตอนหลวงพ่อมองมานี่ รู้สึกว่าหลวงพ่อมองทะลุเข้าไปถึงทุกอย่างในจิตใจเราได้หมดเลย ^^’ ซึ่งก็คงเป็นเช่นนั้นจริงๆ

หลวงพ่อเทศน์เสร็จ ก็เดินไปทักทายหลายๆคน พี่ป้อม น้องภูมิ พี่แต้ว พี่ช่อ หมอเกด ฯลฯ  การมาวัดวันเสาร์ก็ดีอย่างนี้เอง คือเจอญาติธรรมเยอะมากๆ รู้สึกอบอุ่นดีจังครับ

พอพี่ๆน้องๆกลับบ้านหมดแล้ว ก็ได้เวลาเร่งความเพียรกันต่อ  ก็ คล้ายๆวันแรกครับ คือนั่งสมาธิ สลับกับเดินจงกรมไปเรื่อยๆ แต่นัดกับพี่แนนไว้ว่าตอนหนึ่งทุ่ม จะมาเร่งความเพียรพร้อมกันที่ข้างในศาลา

มี ช่วงนึงที่เป็นประสบการณ์ที่ดีครับ เนื่องจากทางเดินจงกรมหน้ากุฏิ มันสั้นไป ไม่ถูกกับจริตของเรา เราก็เลยหนีไปเดินตรงที่ใช้สำหรับทานข้าวครับ ระหว่างเดินไป พอจิตมันเข้าที่เข้าทาง มันก็ตั้งมั่นมากๆ สติผูกอยู่กับกายอย่างแจ่มชัด จังหวะเดิน ก้าว หรือตอนกลับตัว มันมีสติที่ชัดเจนมาก ถ้าความคิดอะไรจรเข้ามา มันก็ทำหน้าที่รู้ และตัดความคิดทิ้งไปเอง อย่างเป็นธรรมชาติ  ทำให้นึกถึงคำที่พี่ตุลย์เคยสอนว่า

“ เมื่อมีสติอยู่กับสัมผัสกระทบตามจริง เมื่อนั้นจินตนาการจะหายไป “

มัน เป็นเช่นนั้นจริงๆเลยครับ ถ้าเราอยู่กับปัจจุบัน กับสิ่งที่เป็นสภาวธรรมตรงหน้า จินตนาการ หรือความคิดฟุ้งซ่านต่างๆ ก็จะถูกแทนที่ด้วยสติรู้ตามจริงเองครับ

เดินด้วยภาวะอย่างนั้นอยู่สักพักนึง ก็ไปอาบน้ำ เพื่อไปเดินจงกรมที่ศาลาต่อตอนหนึ่งทุ่ม

พอหนึ่งทุ่มก็เดินไปรับพี่แนน แล้วก็ไปที่ศาลาครับ  ข้างในศาลาไฟมืดมากๆ เหมาะกับการเร่งความเพียรดีทีเดียว ก็เหมือนเดิม คือเดินจงกรม สลับกับนั่งสมาธิ  ส่วน พี่แนนเดินอย่างเดียวเลย ระหว่างเดิน ก็เห็นจิตหลายๆแบบครับ มองไปเจอคนนั่งอยู่บ้าง เจอคนเดินไปเดินมาบ้าง ซึ่งก็คงเป็นอุปาทานที่คิดไปเอง เลยไม่อยากไปสนใจ

ภาวนา กันประมาณสองชั่วโมงครึ่งครับ ถึงประมาณสามทุ่มครึ่ง ก็แยกย้ายกลับกุฏิ เพื่อพักผ่อนครับ วันรุ่งขึ้น คือวันอาทิตย์หลวงพ่อจะไปเทศน์ที่ศาลาลุงชิน ทำให้ไม่มีการฟังธรรมที่ศาลา และส่งการบ้าน นับว่าน่าเสียดายเหมือนกัน แต่ก็ไม่เป็นไร เท่านี้ก็เป็นประสบการณ์ที่คุ้มค่ามากๆช่วงนึงในสังสารวัฏนี้แล้วครับ

สำหรับวันนี้คงขอจบลงเท่านี้ ไว้จะเล่าถึงวันอาทิตย์ให้ฟังคร่าวๆนะครับ เพราะอยู่แค่ครึ่งวัน ก็เดินทางกลับแล้ว

อนุโมทนากับทุกคนครับ