ธรรมดาไม่ใช่คนชอบบ่น ไม่ใช่คนชอบระบาย เพราะมักจะเป็นฝ่ายรับฟัง และปลอบโยนซะมากกว่า

ธรรมดาเคยแก้ปัญหาคนเดียวมาตลอด  แล้วก็ผ่านพ้นมาด้วยดีเสมอมา

ธรรมดามักจะเป็นฝ่ายคิด และช่วยแก้ปัญหาให้คนอื่นผ่านพ้นไปด้วยดี

เคยตั้งใจไว้ว่า ชีวิตนี้ จะทำเพื่อช่วยเหลือคนอื่นไปเรื่อยๆ

แต่วันนี้ ทำไมมันถึงเหนื่อย.....  มันถึงหมดแรง.....  มันถึงดูอ่อนแอ.....   มันถึงไม่มีแรงช่วยใคร.....

กับหลายๆอย่างที่ผ่านไป ก็วนเวียนมาให้คิดคำนึง ให้หวนคิดถึง ถึงอดีตที่ไม่อยากจดจำ

คิดถึงทุกๆคน ที่จากไปอย่างไม่หวนกลับ  ถ้าคำพูดบอกผ่านสายลมได้  วานช่วยนำความคิดถึงไปส่งที

กับคนไกล ที่ไม่อาจหวนความสัมพันธ์  ก็ขอขอบคุณสำหรับช่วงเวลาดีๆ  คำพูดที่เธอพูดบ่อยๆ ยังดังก้องในใจเรา

"ความสบายใจ หาได้จากบอยเสมอ"  ขอบคุณนะ ที่สบายใจ ในเวลาที่อยู่กับเรา แม้ว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้วก็ตาม

กับคนที่พร่ำบอกคำขอโทษแก่เรา เราอยากบอกว่า ไม่เคยโกรธ และแค้นเคืองอะไร เราเข้าใจดี ถึงเหตุผลทุกอย่าง

ขอแค่นำสิ่งที่เราเคยสอน เคยบอก ไปใช้ เพื่อให้ชีวิตดีขึ้น และมีความสุข เราก็ดีใจมากแล้ว

อดีตก็คงต้องปล่อยให้เป็นอดีต

กับปัจจุบันที่อึดอัด ที่ลำบากใจ 

อาจเพราะไม่เคยอยู่ในสถานการณ์แบบนี้มาก่อน

ก็คงต้องอดทน ทำทุกอย่างอย่างดีที่สุด  ไม่ให้ใครต้องลำบาก  ถ้าจะมีคนเจ็บ ถ้าจะมีคนต้องเสียใจ เราขอเป็นคนนั้นเอง

กับอนาคต

ที่มองไม่เห็น รู้ทั้งรู้ว่าไม่ควรคิด  แต่ห้ามเสียงในหัวไม่ได้  ยิ่งคิดยิ่งเจ็บ ยิ่งมืดมน ยิ่งไม่เห็นทาง

...คงต้องหยุดคิด...

ทุกๆอย่าง ก็รู้วิธีแก้ และวิธีผ่าน  แต่มันยากจริงๆ

ทุกข์ไม่ได้เกิดถาวร แต่รู้สึก ว่ามันนานยิ่งนัก  คงเป็นเพราะเรา ไปเลี้ยงทุกข์ไว้เอง

ทุกอย่างที่เคยฝึกมา ก็คงต้องนำมาใช้ในตอนนี้  แม้ตอนนี้จะพ่ายแพ้ แต่คงมีวันที่เป็นของเรา


อยู่ที่ว่า

จะทนได้อีกนานแค่ไหน  เราจะยังไหวหรือเปล่า 

ต้อง

ฝืนยิ้ม ฝืนสบายใจ ไหม

หรือ

สามารถปล่อยความเศร้า ความเหนื่อยในใจ ออกมาได้

แต่ปล่อยไป คนรอบข้างก็คงไม่สบายใจตาม

เก็บไว้แบบนี้ แก้เองแบบนี้ อาจจะดีกว่า...


ความดีใดๆ ที่ผมทำมา ขอให้ช่วยให้ผม ผ่านพ้นเหตุการณ์ไปด้วยดีเถิด

ขอให้ผมเข้มแข็ง และนำบทเรียน กลับไปช่วยคนอื่นได้ต่อไป เหมือนทุกๆครั้ง


ความเจ็บ ครั้งนี้ จะเป็นบทเรียนไปแสนนาน


เข้มแข็งเถอะนะบอย...