| Chawanop's profileเด็กชายบอยตัวกะเปี๊ยกในว...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
January 26 เดี๋ยวมันก็ผ่านไปฉันอ่อนแอ เหลือเกิน ในวันนี้ ทุกนาที ช่างผ่าน ไปยากเย็น
ไม่รู้และ ไม่เข้าใจ (ใน)สิ่งที่เป็น
ช่างลำเค็ญ น่าอนาถ ในจิตใจ
หลายๆคน ต่างมอง ฉันเข้มแข็ง
ดั่งกำแพง เป็นที่พึ่ง ยามหวั่นไหว
แต่วันนี้ ฉันนั้น ไม่เข้าใจ
มันหายไป ความเข้มแข็ง ที่เคยมี
รู้ฉันรู้ ว่าเดี๋ยวฉัน ก็ดีขึ้น
แค่รำพึง บ่นออกมา เพราะใจหาย
อยากร้องไห้ ออกมา ให้ฟูมฟาย
แต่เป็นชาย แม้ใจสลาย ต้องอดทน
อาจเป็นเพราะ ฉันนั้น เหนื่อยล้ายิ่ง
กับการวิ่ง ไขว่คว้า หาความสุข
เพราะสุดท้าย สิ่งที่เจอ คือความทุกข์
ใครช่วยปลุก ให้ฉันตื่น จากฝัน(ร้าย)ที
เพียงแค่มอง ย้อนดูใจ เห็นความเศร้า
มันจะเบา จางคลาย ค่อยหายหน
ฉันก็รู้ ฉันก็ทำ และอดทน
ตนพึ่งตน ถึงได้ผล กว่าอื่นใด
(เขียน)ถึงตรงนี้ ความเศร้า จางหายแล้ว
แต่ไม่แคล้ว อีกไม่นาน คงจรใหม่
ฉันต้องอด ทนดู มันเรื่อยไป
หวังในใจ อีกไม่นาน คงพ้นมัน(ถาวร)
กับประตู บานนั้น ที่ยังปิด
ฉันยังคิด และยังรอ ด้วยความหวัง
ถ้าทำดี ฉันเชื่อ(ว่า) สักวัน
ประตูบานนั้น คงเปิดรับ ฉันไปเอย
......บ่นไปเรื่อยเปื่อย
Comments (1)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://dekchaiboy.spaces.live.com/blog/cns!F22C4782F1B533B8!2893.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
