| Chawanop's profileเด็กชายบอยตัวกะเปี๊ยกในว...PhotosBlogLists | Help |
|
February 08 (เดินตาม) ปณิธาน + เจริญสติสำหรับโปรแกรมเมอร์วันนี้ไม่สบายอีกแล้ว ทั้งๆที่พึ่งหายเอง เราทำงานหนักไปหรือเปล่าเนี่ย ><'
ตื่นเช้ามาก็เลยพยายามทานวิตามินซีเยอะๆ หวังว่าจะทันการณ์นะ
หลังจากชีวิตเปลี่ยนแปลงมาระยะนึง ก็ได้หาเวลาว่าง มานั่งคิดทบทวนดู
สำหรับช่วงอายุ 23 ปี ถือว่าเราได้ออกมาทำอะไรที่ตั้งใจไว้ได้เร็วเหมือนกัน
โอกาสได้เข้ามาเร็วกว่าที่คิดไว้
เราเป็นคนที่แปลกมาแต่เด็ก มักจะมีความคิดอะไรที่ล้ำหน้าอายุไปเรื่อยๆ
ตอนไปเจอหมอพีร์ พี่เขาบอกว่า จิตบอยมันคนอายุ 27 ไปแล้ว ฮ่าๆๆ
ควรจะดีใจไหมหว่า - -'
เรามีปณิธานอะไรหลายๆอย่างที่ตั้งใจไว้ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะทำได้ดีแค่ไหน
อันแรกคือ เราอยากมีธุรกิจของตัวเอง + ได้สร้างสรรค์อะไรใหม่ๆ
ซึ่งทั้งสองอย่างนี้ เราไม่เคยนึกเลยว่าจะมีให้ได้เข้ามาทำพร้อมๆกันเร็วขนาดนี้
ตอนนี้เลยหนักทีเดียว แต่เราก็สนุกกับมันนะ และมั่นใจลึกๆว่าจะทำมันได้ดีทั้งคู่ ( หลอกตัวเองเปล่าหว่า )
ซึ่งที่จริงแล้ว การที่เราอยากมีธุรกิจเอง ก็จะได้เลี้ยงดูแม่ได้ไวๆ และมีงานให้พี่สาว หรือญาติๆ เพื่อนๆทำด้วย
ส่วนการได้สร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ เป็นความฝันของเรา ที่จะประสบความสำเร็จในวงกว้าง
เพื่อที่จะได้มีส่วนช่วยในปณิธานข้อต่อไปของเรา
ที่เขียนมาคือปณิธานของชีวิตนี้ในทางโลก ยังมีปณิธานอีกอย่างหนึ่งที่ติดตามเรามา
เราจำได้ว่าตอนเราอยู่ประมาณ ป.2 หรือ ป.3 เนี่ยแหล่ะ อยู่ดีๆ เราก็บอกแม่ว่า
"แม่ครับ บอยจะไปนิพพานนะ" ทั้งๆที่ยังไม่รู้ว่านิพพานคืออะไร แต่มันฝังใจมาก ว่าจะต้องไปให้ได้
ความคิดนี้ ติดตามเรามาเรื่อยๆ ซึ่งมันเป็นจุดที่ทำให้เราไม่ค่อยหลงระเริงไปกับอะไรๆที่ไม่ดีในโลกนี้
ทั้งๆที่เราอยู่ตัวคนเดียวมาตั้งแต่มัธยม ซึ่งไม่ใช่ว่าเราไม่เคยลองอะไรที่ไม่ดีนะ
เคยดื่มเหล้าไปแก้วนึง แล้วก็รู้สึกว่า มันแค่เนี้ยหรอ
เคยลองสูบบุหรี่ดู แล้วก็รู้สึกว่า ทำลายปอด
จากนั้น มันก็ไม่เอาอีกเลย ไม่เห็นประโยชน์อะไร ที่จะไปแตะของพวกนั้นอีก
เราสงสัยเรื่อยมา ว่าทำไมเราถึงอยากไปนิพพานขนาดนั้นนะ จนเร็วๆนี้เอง จึงพอได้ทราบซึ่งเหตุผลนั้นบ้าง
ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจริง ไม่จริง เพราะกิเลสอาจจะหลอกเราก็ได้ ไว้จะหาโอกาสเขียนให้ฟัง
คราวนี้ปณิธานการไปนิพพานของเราก็แปลกอีกนั่นแหล่ะ คือแทนที่เราจะรีบๆไป
เรากลับอยากพาคนอื่นๆ ให้ได้เข้าใจจุดนี้ เข้าใจหนทางนี้ และไปด้วยกัน
อย่างน้อย ก็เป็นการปูทางไว้ให้ ให้ได้ก้าวเดินต่อกันได้อย่างมีจุดหมาย
ถ้าทำได้อย่างนั้นแล้วเราถึงจะสบายใจ
ซึ่งถ้าเราประสบความสำเร็จทางโลกได้ระดับนึง เราจะพูดอะไรก็คงดูมีน้ำหนักพอ
เราจะชี้ให้เห็นถึงประโยชน์ ของศาสนาพุทธ ที่คนยุคปัจจุบันลืมเลือนมันไปกัน
แต่อย่างไรก็ตาม ขณะที่เราพัฒนาศักยภาพในทางโลกไปเรื่อยๆ เราก็ต้องพัฒนาจิตใจไปด้วยเช่นกัน
เราจะสอนคนอื่นได้ เราก็ต้องทำให้ได้ก่อน ทุกวันนี้ จึงใช้หน้าที่การงานในโลก มาเป็นตัวพัฒนาจิตไปด้วย
ณ จุดนี้ ต้องกราบขอบพระคุณหลวงพ่อปราโมทย์ และพี่ตุลย์ ตลอดจนกัลยาณมิตรทุกท่าน
ที่สร้างความเข้าใจให้ศิษย์ที่โง่เขลาอย่างผม ได้พอเดินตามทางได้บ้าง แม้จะช้าๆ แต่ก็ไม่ออกนอกทางใช่ไหมครับ ^^
สุดท้ายเพื่อนๆที่ทำงานเกี่ยวกับคอมพ์ทุกท่าน อยากจะฝากวีดีโออันนึง ที่อาจจะเป็นประโยชน์บ้างไม่มากก็น้อยนะครับ
ลองฟังดูนะ หัวข้อคือ "ควรเจริญสติอย่างไรกับอาชีพโปรแกรมเมอร์"
ครั้งหนึ่งข้าท่องไปในป่าลึก
สุดระทึกผจญสัตว์ภัยมากหลาย
ด้วยใจมั่นสละชีพ ไม่กลัวตาย
หวังทลายอวิชชาให้พังลง
อนิจจาปัญญายังน้อยนิด
แม้ชีวิตได้สละใต้ผ้าเหลือง
แต่กิเลสยังคงยึดครองเมือง
ยังรุ่งเรืองในจิตใจไม่เสือมคลาย
จากชาตินั้นมาชาตินี้ยังฝังใจ
อยู่ภายในยังคงก้อง "พระนิพพาน"
จะขอเดินตามทางปณิธาน
ด้วยใจหาญ เฝ้าตามดู กิเลสเอย
Comments (3)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://dekchaiboy.spaces.live.com/blog/cns!F22C4782F1B533B8!2905.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|